Wierzowce_v2 – Wystawa

Noc Wieżowców to wyjątkowa okazja, by przyjrzeć się drapaczom chmur, nie tylko tak jak na co dzień – od zewnątrz, ale też, by zwiedzić ich wnętrza. Wystawa wierzowce_v2 zaprasza, by wniknąć jeszcze głębiej i zobaczyć wieżowce w artystycznej interpretacji.

Wieżowiec pisany przez 'rz’ to taki wieżowiec, którego etymologia wywodzi się nie od wieży, lecz od wiary. To informacja o tym, że malarska analiza drapaczy chmur, którą zobaczymy na wystawie, nie jest ukierunkowana wyłącznie na wizualne cechy wieżowca. Jest także próbą uchwycenia jego warstwy znaczeniowej. Refleksją nad tym jakie wrażenia wieżowce wywołują i dlaczego się tak dzieje.

Prezentowane obrazy są częścią pracy doktorskiej obronionej na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku. Wierzowce_v2 jest więc drugą odsłoną tego projektu – pierwsza miała miejsce w gdańskim wieżowcu Tryton i towarzyszyła obronie doktoratu.

Prace na wystawie odnoszą się do dwóch zasadniczych cech formalnych wieżowców: szklanej fasady i wysokości. Wysokość można interpretować poprzez znaczenia zawarte w archetypie wieży, zwłaszcza te łączące się ze sferą sacrum. O wysokości Wierzowca stanowi jego nowoczesność, jest on efektem zdobyczy technologicznych ostatnich wieków i pretekstem do tego, by szukać coraz to nowych rozwiązań. To właśnie idea postępu jest tym, co w Wierzowcu podlega uświęceniu.

Szklana fasada odpowiada systemowej kontroli. Wierzowiec może być interpretowany jako wariacja na temat panoptykonu. Użycie szkła ujawnia geometryczną strukturę, na jakiej zasadza się konstrukcja budynku. Przywodzi ona na myśl upodobanie do tworzenia reguł i systemów charakterystyczne dla świata Zachodu. Szkło rozpatrywane pod kątem jego przezroczystości wskazuje na pokrewieństwo z pojęciem mitu, który, aby był skuteczny, musi pozostać niewidzialny. Przypomina o istnieniu mitologii kapitalizmu, zapewniającej odpowiedzi na to, jak działa współczesny świat.

Niegdyś dominantą pejzaży europejskich miast były wieże katedr, a rytm dnia wyznaczały znajdujące się na nich dzwony. Później, w epoce industrialnej kościelne wieże ustąpiły miejsca kominom fabryk, a czas odmierzały znajdujące się w nich zegary. Współcześnie najwyższymi budynkami w miejskich panoramach są wieżowce. Nie przyczyniają się w bezpośredni sposób do orientacji w czasie, ponieważ teraz każdy, starając się nadążyć za pędzącą rzeczywistością, kontroluje upływ czasu na własną rękę. Wierzowce wyrażają jednak to, jak współcześnie postrzegamy czas – nie jako ośrodek, w którym dzieją się wydarzenia, lecz jako zasób, którego zdaje się, że zawsze jest za mało. Wierzowiec to architektoniczny wyraz ambicji, wiary w niekończący się wzrost, postęp i potrzebę ciągłego rozwoju, która nie pozostawia jednak wiele miejsca na chwile wytchnienia.